FC Bergman is een hype. Waarom? Ga naar hun uitvoering van Harold Pinter's ‘De thuiskomst’ en je begrijpt het. Deze jonge, Vlaamse honden maken rauw, fris en gedurfd theater. Het is op zich al gedurfd om een tekst van Pinter op de planken te brengen. Want, zo geven de spelers van FC Bergman zelf al aan, in de teksten van Pinter vind je nooit antwoorden. Gelukkig hebben zij dit goed begrepen. De mannen gaan niet verstard op zoek naar een interpretatie, maar leggen zich toe op de vervreemding die in Pinter’s tekst besloten ligt. Ze laten de toeschouwers achter in een staat van verwarring. En hoe ze dat doen, is knap.
“Wees maar niet bang An, het is mijn familie, geen stelletje kannibalen”, zo stelt hoofdpersonage Teddy zijn vrouw gerust, wanneer ze voor het eerst in zes jaar zijn ouderlijk huis betreden. De angst van An is niet ongegrond: de vader, broer en oom van Teddy leven als holbewoners al zuipend, rokend en bekvechtend in een huis dat bezaaid ligt met afval. Het wordt niet bepaald een warm weerzien. Vaderlief is woedend dat iemand voor het eerst sinds de dood van zijn vrouw een “hoer” mee naar huis durft te nemen. Hij wil zijn zoon te lijf gaan met alles wat hij maar voor handen heeft. Toch nemen de emoties al gauw een andere wending wanneer de heren zich realiseren dat de komst van een vrouw eigenlijk zo slecht nog niet is. Het woord hoer dient niet langer als scheldwoord: deze “hoer” zou zich nog wel eens nuttig kunnen maken…
FC Bergman geeft een interessante interpretatie aan ‘De thuiskomst’ door An, die eigenlijk Ruth heet, door een man te laten spelen. Dat de vrouw zich voorstelt als Ruth maar door haar man An wordt genoemd, verwijst naar een tijd waarin zij nog als man door het leven ging. Nog altijd heeft Ruth haar mannelijkheid niet verloren, wat blijkt wanneer haar edele delen zich openbaren onder haar mantelrok. De absurde manier waarop scènes als deze gespeeld worden, maakt het stuk bij wijlen hilarisch. Een enorme chapeau gaat uit naar acteur Matteo Simoni, die een ongekend sterke mannelijke vrouw – of is het een vrouwelijke man? – neerzet. De dubbele laag van deze rol benadrukt de wankele familiebanden: zelfs al wordt de ware identiteit van Ruth onthuld, de mannen zijn meer geïnteresseerd in dit zogenaamde vrouwelijk schoon dan in hun eigen Teddy die ze al jaren niet zagen. De onderlinge verhoudingen op het podium worden continu onderuit gehaald en laten de kijker verward achter.
De heren van FC Bergman weten waar de grenzen liggen en gaan er genadeloos overheen. Een flinke dosis energie en explosiviteit spat non-stop van het podium af. Deze mannen weten wat acteren is. Waar de tekst van Pinter vroeger nog voor veel ophef zorgde, is het script in de huidige tijd lang niet meer zo radicaal. Toch weet FC Bergman de tweeakter opnieuw schokkend te maken. Enkele toeschouwers besloten zelfs de zaal te verlaten. Spijtig: ze hebben een sterk staaltje theater moeten missen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten