Lang met een hoofdletter L. Het schijnt de nieuwe trend te zijn in theaterland. Voorstellingen van een uurtje zijn haast zeldzaam, voorstellingen van twee of zelfs drie uur steeds vaker de norm. Of het nu de ego’s van de theatermakers zijn die hun publiek zo lang mogelijk op de tribune willen houden, of een gebrek aan dramaturgen die de kern van een voorstelling weten te duiden, wat mij betreft zijn de langgerekte performances een zwaktebod.
De noodzaak van theater kent vele facetten. Theater is er om te amuseren, te prikkelen, te raken, mee te zuigen. Theater is er om aan te zetten tot reflectie of tot een lach. Theater is er om dingen aan de kaak te stellen en om mensen te binden. Maar wanneer een voorstelling almaar voortduurt, dreigen al deze elementen te verzinken in een slepende vertoning. De lach sterft weg, de toeschouwer verliest zijn aandacht en kijkt op zijn horloge.
Natuurlijk zijn er genoeg uitzonderingen: sommige voorstellingen hebben nu eenmaal tijd nodig om op te bouwen, details te tonen en complexe relaties uiteen te zetten. Genoeg voorstellingen zijn deze tijd ook waard en weten hun publiek eindeloos te boeien. Maar toch zie ik steeds vaker voorstellingen die hun hoogtepunt voorbij vliegen en daarna keihard naar beneden kelderen. Of erger: voorstellingen die hun hoogtepunt nooit bereiken, omdat het woord spanningsboog hen volkomen vreemd lijkt. Niets is erger dan een voorstelling zonder spanning. Theaterstoelen zitten doorgaans nou net niet zo comfortabel dat je er ongemerkt uren op kunt zitten. De stoelen wijzen je erop dat je er zit, in het theater. En wanneer dat gebeurt, ben je uit de voorstelling getrokken. Dan is het niet altijd even gemakkelijk er weer in te geraken.
Als ik meewerk aan een productie wil ik zorgen dat de toeschouwers hierin meegezogen worden. Ik wil dat ze in een sneltrein stappen en pas beseffen dat ze hun eindbestemming hebben bereikt wanneer de trein tot stilstand komt. Ik wil voorkomen dat ze al een tijdje uit het raam zaten te turen op zoek naar het eindpunt, om daar aangekomen het station zo snel mogelijk te verlaten. Nee, ze moeten terug de trein in willen om meer te zien.
Maarja, wie ben ik. Laat ik deze blog ook maar vooral niet te Lang maken. Stoppen op je hoogtepunt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten