Vijf smalle huisjes met onmogelijk kleine deurtjes en raampjes, en al even kleine tuintjes. Twee vrouwen, drie mannen, allen netjes gekleed. Het lijkt de ultieme setting voor een wereld van fatsoen. Maar schijn bedriegt. Lieve glimlachen en grote clownsneuzen zijn niet in staat de hebzucht van deze buren te verhullen. Bambie 15 gaat over stelen. Over bezit dat nooit genoeg is.
Bambie 15, voor het eerst met oprichter Jochem Stavenuiter in de regie, start feestelijk. Eén van de bewoners van deze kleine herenstraat is namelijk jarig. Dus overladen de buren hem met cadeaus. Een wit schaaltje, een blauwe thermofles, een afstandsbediening zonder televisie, of een handige keukentrap. Cadeaus waar je U tegen zegt. Dus willen de buren al dat moois ook wel hebben. Op slinkse wijze kapen ze de giften van elkaar weg. De scène mondt uit in een totale chaos waarin de personages zoveel mogelijk spullen door hun smalle deuren proberen te proppen. En wanneer de spullen op zijn, beginnen ze gewoon maar elkaars kleren van het lijf te rukken.
Mimegroep Bambie blinkt uit in het fysiek toonbaar maken van menselijk gedrag. Dit doen ze doorgaans op uiterst geestige wijze. Bambie 15 vormt daar geen uitzondering op. De manier waarop de hoofdpersonen steeds weer verlangen naar iets van de ander en dit vervolgens met bruut geweld naar zich toetrekken, is herkenbaar en hilarisch. Toch zakt de komische lijn in de loop van de voorstelling enigszins in. De thematiek is bij aanvang direct helder en weet zich nauwelijks te ontwikkelen. Hoewel de voorstelling vele briljante vondsten kent, weten de acteurs op inhoudelijk niveau weinig te verrassen. We zien hoe ze van elkaar stelen, en nog eens, en nog maar eens.
Stavenuiter speelt met deze voorstelling in op een belangrijke ontwikkeling. In een tijd waarin ieders leven steeds meer open en bloot komt te liggen, vervagen de grenzen van persoonlijk bezit. Stavenuiter weet op krachtige wijze te verbeelden hoe ver mensen gaan in hun hebzucht. Hij toont menselijke verlangens naar geld, naar spullen, naar liefde. Een oneindige hunkering naar meer.
Visueel gezien is Bambie 15 een hoogstandje. Er worden aan de lopende band krachtige beelden gecreëerd, die ook nog eens veelzeggend en geestig zijn. Voor een eerste regie mag Stavenuiter zichzelf op de schouder kloppen. Maar ja, ook een theaterpubliek verlangt naar meer. Dus om aan deze verlangens tegemoet te komen, zou Stavenuiter meer kunnen zoeken naar extremen en verrassingen. Als hij die weg als regisseur in durft te slaan, staat het Bambie-publiek nog vele mooie regies te wachten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten