Exploserende gebouwen. Een knalgele hijskraan. Zwevende acteurs. Een luchtschip. Vuurwerk. Reusachtige zeecontainers. Silo 8 heeft het allemaal. Met deze voorstelling brengt Vis à Vis een openluchtvoorstelling die zonder twijfel spectaculair genoemd mag worden. De zaalwacht adviseert de toeschouwers om hoog op de tribune te gaan zitten om zich te wapenen tegen de kou. Het advies lijkt overbodig: de vele stunts en het sterk opgebouwde verhaal doen de kou binnen no time vergeten.
Vis à Vis maakt met haar nieuwste voorstelling een sprong naar het jaar 2032. We zien een groep bejaarden, die tracht te overleven in wat – zoals de naam van de show al zegt – sterk doet denken aan een opslagplaats. Bij binnenkomst worden de bejaarden onderworpen aan een sterk staaltje memory deleting, waarmee hun verleden in één klap uit het geheugen wordt verwijderd. Gebrainwashed worden ze in de groep geworpen, voor wie elke dag er hetzelfde uitziet. De oudjes ontvangen drie maaltijden per dag, die via een slang de monden in worden gepompt. Wanneer zuster Jessica wordt opgepiept, versnelt ze het eetproces simpelweg door de vlaflip en koffie niet na elkaar, maar tegelijkertijd naar binnen te knallen. Bij wijze van hygiëne worden de bejaarden aan een haak gehangen om vervolgens – als ware het auto’s – een wasstraat in getrokken te worden. Tussen de bedrijven door is er plaats voor korte creatieve inspanningen en voordrachten, maar let wel: wanneer de activiteiten te lang duren worden deze bruut afgekapt. Een gelijke tijdslimiet bestaat voor tijden van rouw: als je vrouw de pijp uit gaat, krijg je zo’n vijf minuutjes om te treuren, maar dan is het toch echt genoeg geweest.
Het moge duidelijk zijn: gezellig is het leven in Silo 8 niet. Vis à Vis maakt een fors statement over de toekomst van onze ouderen. Als we zo doorgaan, zo tonen zij, verandert de ouderenzorg in een fabriek waarin efficiëntie resulteert in mensonterende praktijken. Wanneer het bejaardentehuis aan het einde van de show in vlammen opgaat, rijst een vergelijking met de beelden van 9/11. Twee hoge torens storten één voor één volledig in. De manier waarop de bejaarden in Silo 8 onderdrukt worden, komt dan ook dicht in de buurt van terrorisme. Maar de oudjes vechten dapper terug. De kracht van hun herinneringen blijkt te sterk, en langzaam veranderen ze terug in mensen die zich niet laten dirigeren door de gefrustreerde Dokter Wolf.
De bekritisering van de ouderenzorg komt sterk uit de hoek. De originele, extreme en komische scènes zorgen voor een wrange lach die de ernst van de situatie pijnlijk duidelijk maakt. Hoe verder de voorstelling echter vordert; hoe meer de thematiek ondergesneeuwd raakt door het spektakel. Waar de spectaculaire taferelen in eerste instantie zorgden voor een versterking van het thema, slaagt Vis à Vis er steeds minder in om vorm en inhoud met elkaar te integreren. De visuele hoogstandjes komen meer en meer op zichzelf te staan, wat het publiek ertoe aanzet om als klapvee elke vorm van spektakel toe te juichen. Daarmee verandert de voorstelling langzamerhand in een circusshow waarin de artistieke inhoud van ondergeschikt belang is.
Qua spektakel is Silo 8 een absolute must see. Tel hier een bijzondere begeleiding bij op van de Almeerse brassband The Originals. Maar waar de muziek op uitmuntende wijze geïntegreerd is in het verhaal, wordt dit verhaal steeds meer overschaduwd door alle stunts en trucs die in de show worden uitgehaald. Heeft Vis à Vis een statement gemaakt? Het antwoord is ja. Dat de ouderenzorg een dubieuze toekomst te wachten staat is getoond. Dat herinneringen ongekend krachtig zijn ook. Maar de herinnering die de toeschouwers het meest bij zal blijven zijn het vuur en alle zwevende objecten. Bij de terugreis van het Almeerse strand zal het gros van hen de inhoudelijke lagen allang weer vergeten zijn. En, het moet gezegd, dat is jammer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten